شاعر در این ابیات به مخاطبی اشاره میکند که خود را برتر از جهان میپندارد و بر روی خاک (زمین) اثری از خود باقی گذاشته است، اما اصل و ذات خود را فراموش کرده یا رها کرده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیهوتحلیل به بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۷۶۹ - ای آنکه تو بر فلک وطن داشتهای
خود را ز جهان پاک پنداشتهای ۱
بر خاک تو نقش خویش بنگاشتهای
وان چیز که اصل تست بگذاشتهای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.