شاعر از دل میخواهد که پس از دیدار یار، در غمش بمیرد و ناله نکشد. همچنین اشاره میکند که اگر خورشید (یار) بتابد، شمع (دل) باید بسوزد و این یک شرط است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۷۳۲ - ای دل چو وصال یار دیدی حالی
در پای غمش بمیر تا کی نالی ۱
شرطست چو آفتاب رخ بنماید
گر شمع نمیرد بکشندش حالی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.