این متن دربارهی شناخت حقیقی خداوند و دوری از غرور و خودپسندی است. اگر بنده خدا را به درستی بشناسد، دل از غرور خالی میکند و هرگز به غیر او توجه نمیکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و تأمل نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۱۷۱۳ - ای بنده اگر تو خواجه بشناختیی
دل را ز غرور نفس پرداختیی ۱
گر معرفتش ترا مسلم بودی
یک لحظه به غیر او نپرداختیی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.