خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از مخاطب می‌خواهد که به جای گوش دادن صرف، به دیده و بصیرت خود تکیه کند و حقایق را با چشم خود ببیند. او تأکید می‌کند که انسان باید از دیده (چشم و بصیرت) بهره ببرد، نه اینکه تنها به شنیده‌ها اکتفا کند.
مفاهیم عمیق و انتزاعی موجود در شعر، مانند تفاوت بین شنیدن و دیدن (بصیرت)، برای درک و تجزیه و تحلیل به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
رباعی ۱۷۰۴ - ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی ۱
تو مردم دیده‌ای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی ۲
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی ۱
تو مردم دیده‌ای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۰۳ - ای ابر که تو جهان خورشیدانی
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۰۵ - ای باد سحر به کوی آن سلسله موی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
