در این متن، شاعر بیان میکند که اگر در مسیر حق چالاک و سریع حرکت کنی، به نور فلکی تبدیل میشوی که بر افلاک میدرخشد. سپس اشاره میکند که عرش (بالاترین جایگاه) جایگاه تو خواهد بود و نباید از آن شرم داشته باشی، در حالی که اگر در دنیای مادی بمانی، مانند سایهای در خاک خواهی بود.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۱۶۸۷ - اندر ره حق چو چست و چالاک شوی
نور فلکی باز بر افلاک شوی ۱
عرش است نشیمن تو شرمت ناید
چون سایه مقیم خطهٔ خاک شوی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.