در این شعر، شاعر از دلهایی سخن میگوید که با یاد تو صبور شدهاند، اما با دوری تو به تو نزدیکتر شدهاند. همچنین، از تلخیهای ناشی از تغافل و شورش در ساغر عشق شکایت میکند.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده و غمانگیز است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است مناسب نباشد.
رباعی ۱۶۵۶ - آن دل که به یاد خود صبورش کردی
نزدیکتر تو شد چو دورش کردی ۱
در ساغر ما ز هر تغافل تا چند
تلخیش نماند بسکه شورش کردی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.