در این متن، شاعر از عشق و روح سخن میگوید و تأکید میکند که نباید عاشق را دیوانه، روح را بیگانه، یا دریای بیکران را پیمانه خواند. او معتقد است که عشق و حقیقت خود را میشناسند و نباید آنها را با الفاظ محدود توصیف کرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار یا نامفهوم باشد.
رباعی ۱۵۷۶ - فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگو
همخرقهٔ روح را بیگانه مگو ۱
دریای محیط را تو پیمانه مگو
او داند نام خود تو افسانه مگو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.