شاعر در این بیتها از حالتی از مستی و عشق سخن میگوید و خود را بندهٔ مستی میداند که از کسی که او نیز مست بوده، دور افتاده است. او حال خود را با خستگی دل و آلودگی به عشق توصیف میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مستی نیازمند درک بالاتری از مفاهیم نمادین در شعر دارد.
رباعی ۱۵۱۰ - من بندهٔ مستی که بود دست زنان
دورم ز کسی که او بود مست زنان ۱
باری من خسته دل چنینم نه چنان
آلوده مبا بنان عشاق بنان ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.