شاعر در این ابیات به ستایش گروهی خاص میپردازد که مانند گل پر از لطف و مهربانی هستند. او اشاره میکند که هر فردی در زندگی خود کسی را دارد، اما این گروه خاص مانند گنجینهای ارزشمند هستند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق این ابیات نیاز به آشنایی با ادبیات و مفاهیم انتزاعی دارد.
رباعی ۱۴۴۸ - جانم بر آن قوم که جانند ایشان
چون گل به جز از لطف ندانند ایشان ۱
هرکس کسکی دارد و کس خالی نیست
هر یک چو قراضهایم و کانند ایشان ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.