شاعر در این متن بیان میکند که با دل خود گفت اگر فرصتی برای سخن گفتن باشد، غمش را با دوست در میان میگذارد. اما دل پاسخ داد که در هنگام وصال با یار، هیچ توجهی به سخن گفتن ندارد و فقط به نظاره کردن اکتفا میکند.
متن دارای مفاهیم عاطفی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۱۴۳۳ - با دل گفتم اگر بود جای سخن
با دوست غمم بگو در اثنای سخن ۱
دل گفت به گاه وصل با یار مرا
نبود ز نظاره هیچ پروای سخن ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.