خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عشق به عنوان عادتی الهی و ایمانی یاد می‌کند که باعث می‌شود انسان از نگرانی‌های مادی مانند نان و جان خود بگذرد. همچنین به مفهوم مائده‌های الهی اشاره دارد که ارزشمندتر از زر و زینت‌های دنیوی هستند و روزه را به عنوان نوعی پنهان‌خواری معنوی توصیف می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و دینی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۱۴۱۶ - ای عادت عشق عین ایمان خوردن
ای عادت عشق عین ایمان خوردن
نی غصهٔ نان و غصهٔ جان خوردن ۱
آن مائده چون زر و زو شب بیرونست
روزه چه بود صلای پنهان خوردن ۲
نی غصهٔ نان و غصهٔ جان خوردن ۱
آن مائده چون زر و زو شب بیرونست
روزه چه بود صلای پنهان خوردن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۱۵ - ای عادت تو خشم و جفا ورزیدن
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۱۷ - ای عاشق گفتار و تفاصیل سخن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
