خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که غم و اندوه ناشی از دوری معشوق او را از پا درآورده است. او از خدا می‌خواهد که اگر حتی برای یک لحظه از غم فراق خالی شود، شادی به او نرسد. این شعر نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و وابستگی شدید به معشوق است.
محتوا شامل احساسات عمیق عاشقانه و غمگین است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیم مذهبی مانند دعا و درخواست از خدا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۵۷ - می‌پنداری که از غمانت رستم
می‌پنداری که از غمانت رستم
یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم ۱
یارب مرسان به هیچ شادی دستم
گر یک نفس از غم تو خالی هستم ۲
یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم ۱
یارب مرسان به هیچ شادی دستم
گر یک نفس از غم تو خالی هستم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۵۶ - مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۵۸ - می‌پنداری که من به فرمان خودم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
