شاعر در این متن بیان میکند که غم و اندوه ناشی از دوری معشوق او را از پا درآورده است. او از خدا میخواهد که اگر حتی برای یک لحظه از غم فراق خالی شود، شادی به او نرسد. این شعر نشاندهندهی عشق عمیق و وابستگی شدید به معشوق است.
محتوا شامل احساسات عمیق عاشقانه و غمگین است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیم مذهبی مانند دعا و درخواست از خدا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۵۷ - میپنداری که از غمانت رستم
یا بیتو صبور گشتم و بنشستم ۱
یارب مرسان به هیچ شادی دستم
گر یک نفس از غم تو خالی هستم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.