شاعر بیان میکند که زخم عشق را با هیچ مرهمی درمان نمیکند و حتی یک موی معشوق را به تمام جهان نمیدهد. او حاضر است جانش را فدا کند اما راز دلش را فاش نمیکند و بر حرف خود پایدار میماند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد.
رباعی ۱۳۳۶ - من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم
یکی موی تو را به هر دو عالم ندهم ۱
گفتم جان را بیار محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم کم ندهم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.