شاعر در این متن بیان میکند که حرکات او ممکن است به اشتباه تفسیر شود، اما او واقعیت را میداند و این رفتار بخشی از روش اوست.
متن دارای مفاهیم عرفانی و تفسیرهای چندلایه است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۱۳۲۹ - من بر سر کویت آستین گردانم
تو پنداری که من ترا میخوانم ۱
نی نی رو رو که من ترا میدانم
خود رسم منست کاستین جنبانم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.