خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از غم و اندوه عمیقی سخن می‌گوید که هیچ ساحل و عمقی ندارد. او و همراهانش با دادن پوستین به گازر (رنگرز) خوشحال هستند، اما در نهایت در این دریای غم به پایین افتاده‌اند و تنها نظاره‌گر بوده‌اند.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عاطفی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، فضای غمگین و پیچیده‌ی شعر نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری دارد.
رباعی ۱۳۱۹ - مائیم که پوستین بگازر دادیم
مائیم که پوستین بگازر دادیم
وز دادن پوستین بگازر شادیم ۱
در بحر غمی که ساحل و قعرش نیست
نظاره‌گر آمدیم و پست افتادیم ۲
وز دادن پوستین بگازر شادیم ۱
در بحر غمی که ساحل و قعرش نیست
نظاره‌گر آمدیم و پست افتادیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۱۸ - مائیم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۲۰ - مائیم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
