شاعر در این متن بیان میکند که رفتار او با مخاطبش کاملاً وابسته به رفتار مخاطب است. اگر با او خوبی کند، او نیز خوبی خواهد کرد و اگر بدی کند، مانند چوب سخت و بیاحساس خواهد شد. حتی اگر مخاطب او را آزار دهد، مانند ایوب صبر خواهد کرد و در نهایت خود را مانند یعقوبی میداند که مخاطبش یوسف روزگار اوست.
این متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند یوسف و یعقوب نیاز به دانش قبلی از ادبیات و داستانهای قرآنی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
رباعی ۱۲۷۸ - گر خوب کنی روی مرا خوب توام
ور چنگ کنی چو چوب هم چوب توام ۱
گر پاره کنی ز رنج ایوب توام
ای یوسف روزگار یعقوب توام ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.