شاعر در این متن از دشواری پنهان کردن عشق و احساسات درونی سخن میگوید و به مشکلاتی مانند بوی باده، حال خمار و رنگروی تغییر یافته اشاره میکند. همچنین، از خشککردن عشق با لب خشک و جاری بودن اشک چشم مانند جوی آب میگوید.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، اشاره به باده و خمار ممکن است نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ داشته باشد.
رباعی ۱۲۷۴ - گر باده نهان کنیم بو را چه کنیم
وین حال خمار و رنگ و رو را چه کنیم ۱
ور با لب خشک عشق را خشک آریم
این چشمهٔ چشم همچو جو را چه کنیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.