شاعر بیان میکند که فردی زاهد و خاموش بود، اما او را با ترانه و داستانهایش مشهور کرد. در دنیایی که نام و نشانی از او نبود، شاعر به او هویت بخشید.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و ساختارهای ادبی قدیمی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۲۴۶ - زاهد بودی ترانه گویت کردم
خاموش بدی فسانه گویت کردم ۱
اندر عالم نه نام بودت نه نشان
ننشاندمت و نشانه گویت کردم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.