شاعر از شنیدن داستان عاشقی و فدا کردن جان و دل در راه معشوق میگوید. او ابتدا تصور میکرد عاشق و معشوق دو نفر هستند، اما بعد فهمید که هر دو یکی هستند و خودش (با دیدگاه محدود) این وحدت را درک نکرده بود.
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک نسبتاً بالایی از ادبیات و فلسفه عشق دارد که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
رباعی ۱۲۴۵ - ز اول که حدیث عاشقی بشنودم
جان و دل و دیده در رهش فرسودم ۱
گفتم که مگر عاشق و معشوق دواند
خود هر دو یکی بود من احول بودم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.