شاعر در حال مستی در خرابات (محل عیاشی) بوده و قصد دور انداختن لباس (خرقه) را داشته است. اما در آنجا متوجه میشود که تمام عالم از خرابات تو (شاید اشاره به معشوق یا خدا) معمور (آباد) است و همین موضوع باعث رفتارش شده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین اشاره به مستی و خرابات (محل عیاشی) ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
رباعی ۱۲۴۲ - روزی به خرابات تو می میخوردم
وین خرقهٔ آب و گل بدر میکردم ۱
دیدم ز خرابات تو عالم معمور
معمور و خراب از آن چنین میکردم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.