متن بیانگر احساس سرگشتگی و بیقراری شاعر است که مانند غباری در هوا میچرخد، گاهی به سوی کوهها و غارها میرود و گاهی مانند کودکی دور نگاری میگردد. در نهایت، گاهی نیز به دور یاری میچرخد که نشاندهنده جستوجوی آرامش و هدایت است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱۹۱ - تا چند بهر زه چون غباری گردم
گه بر سر که گه سوی غاری گردم ۱
تا چند چو طفل بر نگاری گردم
یک چند گهی بگرد یاری گردم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.