متن دعوت به شادی و مستی معنوی است که در آن شاعر از مخاطب میخواهد به جمع آنها بپیوندد و با آنها در شور و حال معنوی سهیم شود. آنها خود را مست از بادهٔ معنویت میدانند و از هر آنچه تصور میشود، دور هستند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مستی و حالات روحانی نیازمند سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح است.
رباعی ۱۱۸۳ - بیدف بر ما میا که ما در سوریم
برخیز و دهل بزن که ما منصوریم ۱
مستیم نه مست بادهٔ انگوریم
از هرچه خیال کردهای ما دوریم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.