شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق میگوید و بیان میکند که چون نمیتواند لبان معشوق را ببوسد، به جای آن لعل و نگین را میبوسد. همچنین، چون دستش به آسمان وجود معشوق نمیرسد، به نشانهی احترام و عشق، زمین را میبوسد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای درک عمیقتر آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
رباعی ۱۱۸۰ - بر یاد لبت لعل نگین میبوسم
آنم چو بدست نیست این میبوسم ۱
دستم چو بر آسمان تو مینرسد
میآرم سجده و زمین میبوسم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.