شاعر بیان میکند که قلبش وقف میخانه است و جانش نیز در پی نوشیدن جام می. از آنجا که جان و دلش با هم هماهنگ نبودند، هر دو را به خاطر غم رها کرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیدهای است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسال دشوار است. همچنین اشاره به مصرف شراب (به عنوان نماد عرفانی) ممکن است نیاز به توضیح برای مخاطبان جوانتر داشته باشد.
رباعی ۱۱۷۹ - بر میکده وقف است دلم سرمستم
جان نیز سبیل جام میکردستم ۱
چون جان و دلم همی نمیپیوستند
آن هر دو بوی دادم از غم رستم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.