شاعر از گذر سریع عمر و غفلت خود از طلب دوست (معشوق یا خدا) میگوید و افسوس میخورد که حتی اگر به وصال دوست برسد، عمر از دست رفته را چگونه جبران کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی در متن وجود دارد که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، مضامین مربوط به گذر عمر و حسرت برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است سنگین باشد.
رباعی ۱۱۵۳ - اندر طلب دوست همی بشتابم
عمرم به کران رسید و من در خوابم ۱
گیرم که وصال دوست در خواهم یافت
این عمر گذشته را کجا دریابم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.