شاعر در این متن از غم و اندوه خود در شب سخن میگوید و از تصمیم به بالا رفتن از مناره و فریاد زدن در فردا خبر میدهد. با وجود حضور صنم (معشوق)، خشمگین است و خود را در چاهی عمیق و بدون رسن (طناب نجات) میبیند.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و روانی مانند اندوه، خشم و احساس تنهایی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به خودکشی نمادین (کارد زدن مناره) نیاز به درک و بلوغ عاطفی دارد.
رباعی ۱۱۵۲ - امشب همه شب نشسته اندر حزنم
فردا بروم مناره را کارد زنم ۱
خشم آلودست اگرچه با ماست صنم
در چاه رسیدهام ولی بیرسنم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.