شاعر در این بیتها از عشق و مستی و رفتارهای بیپروا در حضور معشوق سخن میگوید. با وجود لطف و خندههای معشوق، شاعر همچنان به رفتارهای شورانگیز و بیپروای خود ادامه میدهد.
محتوا شامل مفاهیم عشق و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیقتر این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
رباعی ۱۱۱۶ - آنها که به پیش دلستان میکردم
چون بد مستان دست فشان میکردم ۱
هرچند ز روی لطف او خوش خندید
آخر بچه روی آنچنان میکردم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.