در این متن، شاعر از عشق و پرورش یافتن در آتش سخن میگوید. او به مخاطب خود اشاره میکند که مانند گنجی پنهان در خاک است و برای پالایش و صافی شدن، باید در آتش انداخته شود.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادهای آتش و پالایش نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱۱۵ - آن وقت آمد که ما به تو پردازیم
مرجان ترا خانهٔ آتش سازیم ۱
تو کان زری میان خاکی پنهان
تا صاف شوی در آتشت اندازیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.