شاعر در این بیتها از عشق و جنون ناشی از آن سخن میگوید. او توصیف میکند که چگونه سودای معشوق او را به جنون کشانده و اشکهایش مانند موجهای خونی جاری شدهاند. تا نیمهشب، خیال معشوق به سراغش میآید و اگر چنین نمیشد، جانش از بدن خارج میشد.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و استعارههای شدید مانند 'موج خون' و 'جنون' است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا سنگین باشد. همچنین درک کامل این شعر نیاز به بلوغ عاطفی و شناخت ادبیات کلاسیک دارد.
رباعی ۱۰۴۰ - سودای توام در جنون میزد دوش
دریای دو چشم موج خون میزد دوش ۱
تا نیم شبی خیل خیالت برسید
ورنی جانم خیمه برون میزد دوش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.