این متن به توصیف لحظهای بین شب و روز میپردازد که تنها مه و خورشید روشنایی دارند. شاعر از مخاطب میخواهد شعلهای از آتش آبگونه برافروزد و در اندیشههای بنگه (احتمالاً حالت خلسه یا تفکر عمیق) آن را پاک بسوزاند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و انتزاعی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از واژههایی مانند «بنگه» و «آتش آبگونه» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۹۷۱ - هین وقت صبوحست میان شب و روز
غیر از مه وخورشید چراغی مفروز ۱
زان آتش آب گونه یک شعله برآر
در بنگه اندیشه زن و پاک بسوز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.