شاعر در این بیتها از حالتی از بیقراری، تشنگی و بیصبری سخن میگوید و خود را مانند انگور افشار در حال رفتوآمد میبیند. او اشاره میکند که با وجود عصارههای شیرین (احتمالاً اشاره به شراب)، هنوز تشنه و ناآرام است.
متن شامل مفاهیم عرفانی و نمادینی مانند شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، تفسیر این مفاهیم نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
رباعی ۸۷۰ - امروز من از تشنه دهانی و خمار
نی دل دارم نه عقل و نه صبر و قرار ۱
میآیم و میروم چو انگور افشار
آخر قدح شیره به عصار بسیار ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.