این متن بیان میکند که کسی که مشکلات را حل میکند، بر حال خود و جهان میخندد. همچنین اشاره میکند که صحبت از وصل و هجران بیفایده است، زیرا چیزی که جدا شده چگونه میتواند دوباره پیوند بخورد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد.
رباعی ۸۵۰ - هر کو بگشاده گرهی میبندد
بر حال خود و حال جهان میخندد ۱
گویند سخن ز وصل و هجران آخر
چیزیکه جدا نگشت چون پیوندد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.