در این متن، گوینده از عشق و فداکاری سخن میگوید و اشاره میکند که جان را نمیتوان به راحتی رها کرد. مخاطب پاسخ میدهد که جان را مانند تن نمیتوان نشان داد. گوینده سپس از کرم و بخشندگی مخاطب میگوید و مخاطب با اشاره به سنگینی و ارزش این کرم، او را به سکوت دعوت میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۷۹۵ - گفتم جانی به ترک جان نتوان کرد
گفتا جانرا چو تن نشان نتوان کرد ۱
گفتم که تو بحر کرمی گفت خموش
در است چو سنگ رایگان نتوان کرد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.