شاعر از عشق به معشوق خود میگوید که از ابتدا او را تسخیر کرده است. همسایهاش از نالههای او آرامش نداشت، اما اکنون با کاهش نالهها، عشقش بیشتر شده است. او این وضعیت را به آتشی تشبیه میکند که وقتی شعلهور میشود، دود آن کم میشود.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و تمثیلهای شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نالههای عاشقانه و احساسات عمیق بیانشده نیاز به درک بالاتری از عواطف انسانی دارد.
رباعی ۷۲۴ - ز اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود ۱
اکنون کم شد ناله عشقم بفزود
آتش چو هوا گرفت کم گردد دود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.