در این متن، شاعر از یاری سخن میگوید که عقلها را شکار میکرد و کوهها در برابر او بیقرار بودند. شاعر از او میپرسد که چرا موهایش را کوتاه کرده است و یار پاسخ میدهد که سرش بسیار درگیر کار بوده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۰۷ - آن یار که عقلها شکارش میشد
وان یار که کوه بیقرارش میشد ۱
گفتم که سر زلف بریدی گفتا
بسیار سر اندر سر کارش میشد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.