غزل ۳۷۲ - من سر نخورم، که سر گران است

من سَر نَخورَم، که سَر گِران است
پاچه نَخورَم، که استخوان است ۱

بِریان نَخورَم، که هم زیان ست
من نور خورَم، که قوتِ جان است ۲

من سَر نَخوهَم، که باکُلاهَند
من زَر نَخوهَم، که بازخواهند ۳

من خَر نَخوهَم، که بَندَ کاهَند
من کَبْک خورَم، که صید شاهند ۴

بالا نَپَرَم، نه لَکْ لَکَم من
کَس را نَگزَم، که نی سَگَم من ۵

لَنگی نکُنم، نه بَدتَکَم من
که عاشقِ روی اَیْبَکم من ۶

تُرشی نکُنم، نه سِرکه‌اَم من
پُرنَم نَشَوم، نه بِرکه‌اَم من ۷

سَرکَش نَشَوم، نه عَکّه‌اَم من
قانع بِزیَم، که مکّه‌اَم من ۸

دَستارِ مرا گِرو نَهادی
یک کوزه مُثَلَّثَم ندادی ۹

اِنْصاف بِدِه عَوانْ نژادی
ما را کم نیست هیچ شادی ۱۰

سالارِ دِهیّ و خواجه دِهْ
آن باده که گفته ای به من دِهْ ۱۱

وَرْ دَفْع دَهی تو و بُرون جِهْ
در کُسِّ زنانِ خویشتن نهْ ۱۲

من عشق خورَم که خوشگُوارست
ذوقِ دَهَنست و نَشْوِ جان است ۱۳

خوردم زِ ثَرید و پاچه یک چند
از پاچه سَرِ مرا زیانست ۱۴

زین پس سَرِ پاچه نیست ما را
ما را و کسی که اهلِ خوان است ۱۵