غزل ۳۶۸ - گویم سخن شکرنباتت

گویم سُخَنِ شِکَرنَباتَت
یا قِصّه چَشمه حَیاتَت؟ ۱

رُخ بر رُخِ من نَهی بگویم
کَزْ بَهرِ چه شاه کرد ماتَت ۲

در خَرمَنَت آتشی دَراَنْداخت
کَزْ خَرمَنِ خود دَهَد زَکاتَت ۳

سَرسبز کُند چو تَرّه زارت
تا بازخَرَد زِ تُرَّهاتَت ۴

در آتشِ عشقْ چون خَلیلی
خوش باش که می‌دَهَد نَجاتَت ۵

عَقلَت شبِ قَدْر دید و صد عید
کَزْ عشق دَریده شُد بَراتَت ۶

سوگند به سایه لَطیفَت
سوگند نمی‌خورم به ذاتَت ۷

در ذاتِ تو کِی رَسَند جان‌ها؟
چون غَرقه شُدند در صِفاتَت ۸

چون جویْ رَوان و ساجِدَت کرد
تا پاک کُند زِ سَیِّااتَت ۹

از هر جِهَتی تو را بَلا داد
تا بازکَشَد به بی‌جِهاتَت ۱۰

گفتی که خَمُش کُنم، نکردی
می‌خندد عشقْ بر ثَباتَت ۱۱