خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری است که از عشق و درد دل سخن می‌گوید. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد می‌کند که حتی شاهان نیز به آن حسد می‌برند. او از ملامت و درد عشق به عنوان بخشی از زندگی خود یاد می‌کند و آن را قدیمی و آشنا می‌داند. شاعر همچنین به اهمیت هشیاری در عشق اشاره می‌کند و از زیبایی پنهان عشق زیر پرده‌ها سخن می‌گوید. در نهایت، او از حریفان خود می‌خواهد که شب‌خیز باشند و از شمع، شراب و یار تنها لذت ببرند.

این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد عشق و ملامت نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارند.

مشاهده کامل

غزل ۳۶۶ - دود دل ما نشان سوداست

دودِ دلِ ما نشانِ سوداست
وان دود که از دلست، پیداست ۱

هر موج که می‌زَنَد دل از خون
آن دل نَبُوَد مَگَر که دریاست ۲

بیگانه شُدند آشنایان
دل نیز به دُشمنی چه بَرخاست ۳

هر سویْ که عشقْ رَختْ بِنْهاد
هر جا که مَلامَت‌ست آن جاست ۴

ما نِگْریزیم از این مَلامَت
زیرا که قدیمْ خانه ماست ۵

در عشقْ حَسَد بَرَنْد شاهان
زان روی که عشقْ شمعِ دل‌هاست ۶

پا بر سَرِ چَرخِ هفتمین نِهْ
کاین عشق به حُجره‌هایِ بالاست ۷

هُشیار مَباش زان که هُشیار
در مَجْلِسِ عشقْ سخت رُسواست ۸

میری مَطَلَب که میرِ مَجْلِس
گَر چَشم بِبَسته‌ست بیناست ۹

این عشق هنوز زیرِ چادر
این گَردِ سیاه بین که بَرخاست ۱۰

هر چند که زیرِ هفت پَرده‌ست
پیداست که سخت خوب و زیباست ۱۱

شب خیز کنید ای حَریفان
شمعست و شراب و یارْ تنهاست ۱۲
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۳۶۵ - می‌دان که زمانه نقش سوداست
گوهر بعدی:غزل ۳۶۷ - دل آمد و دی به گوش جان گفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.