شاعر در این متن بیان میکند که خداوند در وجود او حاضر است و خود را سلطان میخواند، اما در عین حال اشاره میکند که سلطانی بالاتر از او وجود دارد. این متن نشاندهندهی رابطهی عمیق عرفانی و روحانی بین شاعر و خداوند است.
مفاهیم عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
رباعی ۴۲۱ - من محو خدایم و خدا آن منست
هر سوش مجوئید که در جان منست ۱
سلطان منم و غلط نمایم بشما
گویم که کسی هست که سلطان منست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.