شاعر از عشق نافرجام و بیتوجهی معشوق شکایت میکند و اشاره میکند که دشمنانش او را به دلیل این ناکامی مورد تمسخر قرار میدهند.
متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارههای شعری ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
رباعی ۳۷۹ - گر حلقهٔ آن زلف چو شستت نگرفت
تا باده از آن دو چشم مستت نگرفت ۱
می طعنه زنند دشمنانم شب و روز
کز پای درآمدی و دستت نگرفت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.