در این متن، شاعر از دیدار و گفتگوی عاشقانه با معشوق خود سخن میگوید. معشوق از او میپرسد که چگونه بدون او زندگی میکند و شاعر پاسخ میدهد که مانند ماهی بدون آب است. معشوق این وضعیت را گناه شاعر میداند و بر او میگرید.
محتوا دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان پیچیده باشد.
رباعی ۳۳۳ - دوش از سر لطف یار در من نگریست
گفتا بیما چگونه توانی بزیست ۱
گفتم به خدا چنانکه ماهی بیآب
گفتا که گناه تست و بر من بگریست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.