شاعر بیان میکند که دل او تنها به عشق و زیبایی گل علاقه دارد و از غم و ناکامیهای دیگر دوری میکند. او به بیحاصلی خود اشاره میکند و تنها راه نجات را در رسیدن به معشوق میداند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیقتر از عشق و رنج نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
رباعی ۲۵۰ - بگرفت دلت زانکه ترا دل نگرفت
وآنرا که گرفت دل غم گل نگرفت ۱
باری دل من جز صفت گل نگرفت
بیحاصلیم جز ره حاصل نگرفت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.