متن به توصیف حالتی روحانی و عرفانی میپردازد که در آن سماع روح برپا شده و دف و نای به همراهی یکدیگر مشغولند. همچنین، اشارهای به سودای قدیم و آتش عشق دارد و در پایان، حسرت زمان گذشته را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص ادبی و عرفانی نیازمند سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی است.
رباعی ۲۴۰ - برجه که سماع روح برپای شده است
وان دف چو شکر حریف آن نای شده است ۱
سودای قدیم آتش افزای شده است
آن های تو کو که وقت هیهات شده است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.