این متن یک شعر عرفانی و ستایشآمیز است که به زیباییهای معنوی و روحانی اشاره دارد. شاعر از معشوقی با صفات بلند مانند لعل، عقیق، دریا و درست یاد میکند و او را به عنوان خواجهٔ روح و روحافزا میستاید. همچنین، تأکید میکند که دیر آمدن معشوق قابل قبول و درست است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیدهای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۲۰۱ - ای لعل و عقیق و در و دریا و درست
فارغ از جای و پای بر جا و درست ۱
ای خواجهٔ روح و روحافزا و درست
دیر آمدنت رواست دیرآ و درست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.