شاعر در این متن از بیخوابی و احساس بیقراری خود سخن میگوید و بیان میکند که روح او مانند فرشتهای به آسمان پرواز کرده و در پستیهای دنیوی گرفتار نشده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۶ - ای شب ز می تو مر مرا مستی نیست
بیخوابی من گزاف و سردستی نیست ۱
خوابم چو ملک بر آسمان پریدهست
زیرا جسدم بسی درین پستی نیست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.