این شعر از رنج و اسارت دل سخن میگوید که مانند دانهای با مغز ارزشمند، پیوسته مورد آزار و شکست قرار میگیرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی بیشتری دارد.
رباعی ۱۸۹ - ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت ۱
مانندهٔ دانهای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.