این شعر بیانگر حالتی است که فرد به دلیل عشق و دلبستگی شدید به دیگری، خود و معشوق را از رحمت الهی دور میاندازد و مانند فرعون، خدا را نشناخته و در نهایت، مانند برق، همه چیز را نابود میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به فرعون و نابودی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای تفسیر صحیح داشته باشد.
رباعی ۱۵۰ - از بسکه دل تو دام حیلت افراخت
خود را و ترا ز چشم رحمت انداخت ۱
مانندهٔ فرعون خدا را نشناخت
چون برق گرفت عالمی را بگداخت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.