خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر عاشقانه از عشق و فراق سخن می‌گوید و درد دوری از معشوق را با مرگ مقایسه می‌کند. رنگ پریده‌ی صورتش گواهی بر این عشق و رنج است و اشاره می‌کند که کار رخ (صورت) مانند زر (طلای ارزشمند) است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
رباعی ۱۳۶ - آن شاه که خاک پای او تاج سر است
آن شاه که خاک پای او تاج سر است
گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است ۱
اینک رخ زرد من گوا گفت برو
رخ را چه گلست کار او همچو زر است ۲
گفتم که فراق تو ز مرگم بتر است ۱
اینک رخ زرد من گوا گفت برو
رخ را چه گلست کار او همچو زر است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۵ - آن سایهٔ تو جایگه و خانهٔ ما است
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۷ - آن شب که ترا به خواب بینم پیداست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
