در این متن، شاعر از دو حالت روحی متفاوت سخن میگوید: زمانی که در گرداب دنیا و لذات آن مانند شراب و دورهمیها غرق است و زمانی دیگر که تحت تأثیر تجلی احسان و جلال الهی قرار میگیرد و حیرتزده میشود، همچون موسی در برابر معجزه الهی.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، اشاره به شراب ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامناسب باشد.
رباعی ۱۲۹ - آن دم که مرا بگرد تو دورانست
ساقی و شراب و قدح و دور، آنست ۱
واندم که ترا تجلی احسانست
جان در حیرت چو موسی عمرانست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.