خلاصه و رده‌بندی سنی
14+
در این متن، شاعر از شخصی ثروتمند (خواجه) می‌گوید که بارش پر از قند است، اما از مستی خودش بیخبر است. شاعر از او تقاضای کمی شکر می‌کند، اما خواجه پاسخ می‌دهد که نمی‌داند آن‌چه دارد نیشکر (منبع شکر) است. این متن به نادانی و بی‌توجهی ثروتمندان نسبت به دارایی‌های خود اشاره دارد.
مفهوم انتقادی و تمثیلی متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد، اما نوجوانان و بزرگسالان می‌توانند از لایه‌های معنایی آن بهره ببرند.
رباعی ۱۲۸ - آن خواجه که بار او همه قند تر است
آن خواجه که بار او همه قند تر است
از مستی خود ز قند خود بیخبر است ۱
گفتم که ازین شکر نصیبم ندهی
نی گفت ندانست که آن نیشکر است ۲
از مستی خود ز قند خود بیخبر است ۱
گفتم که ازین شکر نصیبم ندهی
نی گفت ندانست که آن نیشکر است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۷ - آن چیست که لذتست از او در صورت
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۹ - آن دم که مرا بگرد تو دورانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
